1'>دریا و منو دریا
قبل میشود
شبیه صدایِ خودش
پیچ و تاب آب دریا وَ صخره
لکلک نیست
تردیده انتخاب
اجارهنشین سیاره ما نازنین است
مسخره است در میزَنَن
این گونه میگُذرانَد در زنجیرِ طلا
در قصر ملایمتی دارد گم کردن ۳۰ نفر
کُشندهتر از درد
شکوفه بر فراز آبها خاهد رمید
من ترا در آغوش / به بازماندگانی میسپردم در نازک کردنِ ماهی!
طاووس . بیخاطره به تدریج در گردنِ شکسته
بادها مگر چیزی جز
در کف در نزدیک
- - -
امیر قاضی پور
برچسب:
نویسنده: مانی رحیمی